‘Ik koester mijn medewerkers enorm’

Directeur Marjoleine Post (56) heeft al een poosje staan kijken naar de bak die even eerder is afgemeerd in het dok van Brouwer, als haar stem door de Zaan­damse lucht schalt. “Neem zo wel even tijd voor koffie, hè!”, roept ze in de richting van een van haar hardwer­kende medewerkers. Vervolgens tegen haar bezoek, doelend op de informele sfeer binnen het bedrijf: “Je moest eens weten hoeveel koffie er hier door­heen gaat op een dag. En terecht! We hebben de lekkerste koffie van heel Zaandam en omgeving.”

Bij Brouwer, bij de Kamer van Koophandel ingeschreven in 1856, is in de loop der jaren het nodige veran­derd. Generaties volgden elkaar op binnen het familiebedrijf. De professionaliteit is in die tijd enorm toegeno­men. Zoals de omvang van Brouwer nu, met veertien vaste medewerkers en daarnaast een grote schil aan extern personeel, niet te vergelij­ken is met hoe die ooit was. Eén ding is altijd hetzelfde gebleven: de warmte, humor en gemoede­lijkheid. Stap binnen en als van­zelfsprekend word je er met open armen ontvangen. Dat geldt voor medewerkers, leveranciers, klan­ten en de incidentele bezoeker.

Dat blijkt deze vrijdagochtend, kort nadat Post de deur van het hoofdkantoor aan de Zomerdijk heeft open­gedaan. “Je zult bij ons niet over een hoge drempel vallen, nee, dat klopt”, zegt ze, zittend in haar stoel met uit­kijk op het open vaargebied, gelegen tussen IJmuiden en Amsterdam. “We zijn nog een van de weinige scheeps­werven in de regio. De mensen die hierbinnen komen, moeten het gevoel krijgen dat ze welkom zijn. En dat gevoel krijgen ze ook. Zoals we er uiteraard ook alles aan doen dat ze hier tevreden weer naar buiten gaan."

"We zijn 24 uur per dag bereikbaar. En in geval van acute problemen of sto­ring maken we, als het even kan, met­een plaats in een van onze dokken of hellingen. We zijn er als mensen ons nodig hebben.”

Drie scheepswerven

Wed. K. Brouwer Scheepswerf BV, het bedrijf dat decennialang geleden ver­noemd is naar de weduwe van toenma­lig eigenaar Klaas Brouwer, beschikt over drie scheepswerven met elk een identiteit. Zo biedt het dok in de Isaac Baarthaven ruimte aan schepen met een maximumlengte van 96 meter, ter­wijl onder meer woonboten en plezier­jachten terecht kunnen op de helling­banen, botenlift en in de loodsen op de twee andere locaties in de Noord-Hollandse stad. Ook verzorgt Brouwer sleepdienst, schuitenverhuur en trans­port over het water en is er een winterstalling. “En die afwisseling van werk­zaamheden maakt dit werk zo fantas­tisch”, vertelt Post. 

“Op het ene moment ben je in gesprek met een jachteige­naar, terwijl je een half uur later weer een lekkend binnenvaartschip binnen ziet komen varen. We doen echt dui­zend en één verschillende dingen. De dagen vliegen voorbij.”

Het is een mooi beeld hier, aan de oever van de Voorzaan, de plek waar het ritme van aankomende schepen nooit stilvalt. Een ochtend lang meren ze aan, elk met hun mankement, klaar voor een vakkundige aanpak. Of het nu gaat om onderhoud of reparatie van schepen, verbouwing van schepen of simpelweg een grondige ‘knip- en scheerbeurt’; voor van alles kunnen ze hier terecht. Minstens zo mooi is de bevlogenheid van de mede­werkers. Met een vanzelfspre­kende toewijding staan de medewerkers hier klaar om binnenkomende schepen te ontvangen en weer in topcon­ditie te brengen. Passend is het bij wie ze zijn. Voor de scheeps­werfmedewerkers is dit geen werk, maar pure passie. 

“Ik ben heel trots op mijn medewerkers, koester ze enorm”, zegt Post. “En eigenlijk doen we dit al jarenlang. Mijn man Nico zei altijd: ‘De medewerkers zijn goed voor ons, dus wees ook goed voor hen’. Aan dat ada­gium hou ik me graag vast.”

Sterke wil

Prompt valt de zo makkelijk pratende Post dan even stil. Instinctief richt ze haar blik op de foto naast zich. Te zien is hoe Nico –in 2005 begonnen als baas van de onderneming– met een lachende en onverschrokken blik de wereld in kijkt. De Zaanse weet niet hoe vaak ze de afbeelding dagelijks in zich opneemt. Tien, twintig, misschien soms wel honderd keer. Het valt niet los te zien van die zo tragische gebeur­tenis van 5,5 jaar geleden. Na een rela­tief kort ziekbed overleed Nico toen, slechts 51 jaren jong. Het is, zegt Post, ‘nog altijd nauwelijks te bevatten’. “Nico was zo’n grote, stoere vent. Zo iemand bij wie je je altijd veilig voelde en die te allen tijde uitstraalde dat hij de hele wereld aankon. Ik zie hem nóg zitten in het ziekenhuis, kort nadat de arts hem vertelde dat hij niet meer lang zou leven. ‘Maar dokter’, ant­woordde Nico resoluut. ‘Ik ben hele­maal niet van plan om dood te gaan en dat ga ik dus ook niet doen.’ Dát was Nico. Zo strijdbaar als hij was, vind je ze zelden. Zelfs toen hij heel ziek was, bijna niets meer kon, bleef hij naar de scheepswerf gaan. Hij wilde er zijn voor het bedrijf. Voor zijn medewerkers, voor zijn klanten; voor iedereen. Ja, Nico had een ongeloof­lijk sterke wil.”

Nog geregeld hoort Post zichzelf vragen stellen aan haar man, ook al worden die vragen niet meer beant­woord. Je moet het tenslotte maar doen om, zoals zij in 2020, opeens de rol van eigenaar-directeur over te nemen. Dat vergt moed en durf. Zeker wanneer je, zoals de juridisch geschoolde Zaanse, niet per se veel technische kennis hebt van schepen. “Gelukkig had ik die kennis wel op andere gebieden”, benadrukt ze in het hoofdkantoor van Brouwer. “Contrac­ten lezen, dossiers doorspitten, beslui­ten nemen; dat soort dingen beheerste ik wel. Maar de specifieke technische kennis van schepen heb ik echt moe­ten leren. Nog steeds, trouwens. Alleen daarom al ben ik zo blij met al die kundige medewerkers om me heen. Ze helpen me er doorheen.”

Magie van het water

Nee, veel tijd om te rouwen heeft Post naar eigen zeggen nog niet gehad. Eenvoudigweg omdat het werk op de scheepswerf nu eenmaal doorgaat. Vandaar dat ze nagenoeg elke dag vroeg present is op het bedrijf en vaak pas weer laat de deur achter zich dicht­trekt. Nico had het, weet zij zeker, niet anders gewild. Zij zelf evenmin. Ze geniet van het werk, ze herhaalt het vandaag met enige regelmaat. Van de omgang met de medewerkers en de klanten. Van de magie van het water en de schepen. Maar minstens zo van de familiaire sfeer die altijd in de firma is blijven hangen.

Illustratief daarvoor is de naamgeving van sommige vaartuigen op de werf. Hoewel haar twee dochters Clémentine en Joséphine geen onder­deel vormen van het bedrijf, zijn hun namen wel terug te lezen op respectie­velijk een ponton en een sleepboot. Eenzelfde eerbetoon is ook andere Brouwer-telgen gegund. En reken maar dat Nora, de onlangs geboren spruit in de familie, binnenkort even­eens een ‘eigen’ boot heeft. Daar zorgt ‘oma Marjoleine’ wel voor.

“Het familiaire en de laagdrempeligheid die er altijd zijn geweest bij Brouwer, zullen er ook altijd blijven”, besluit Post, kort voordat ze haar bezoek vriendelijk uit zal zwaaien. “We werken hier met enorm veel ple­zier. En ik denk dat we dat ook wel uit­stralen met elkaar.”